Vandaag kreeg ik een berichtje (bedankt Bianca) dat ik graag een paar dagen eerder had gehad. Had ik geweten dat Katie Holmes –vrouw van Tom Cruise- meedeed, en bij mij in de buurt liep, tussen 10 en 15K ben ik, om in wielertermen te spreken, erop en erover gegaan,

Wishful Thinking, though,  dan, ja dan was ik uiteraard niet op 1st Av. blijven praten met Joke, nee, dan had ik wel iets beters te doen gehad en was waarschijnlijk in 5.29.57 gefinished, Wethouder Hekking spelend.

Maar ja, ik wist het niet.

Het leven is meestal wel erg banaal, hogere doelen worden meestal niet eens, en in dit geval letterlijk, herkend.

Fuck!

Maar goed, we zijn weer thuis, welkom geheten door kinderen en buren, de warme douche van thuis  zijn spoelt steeds over ons heen, het is goed zo!

Woensdag 7 november:

Het is hier nu bijna half drie en over een half uur vertrekken we naar het vliegveld," The trip is almost done". We hebben het erg naar onze zin gehad maar we verlangen ook weer ons eigen "HOME SWEET HOME".

Vanochtend hebben we eerst de koffers ingepakt, ze zijn nu veel voller dan bij vertrek, daarna uitgechekt, de koffers afgegeven en naar de stad gegaan. Dit keer gingen we met de bus naar Union Square, vanaf daar zijn we naar Greenwich Village gelopen. Daar hebben we wat rondgewandeld en de laatste aankopen gedaan. We willen nu wel dansen maar onze voeten doen zo’n zeer.

De laatste keer een New York meal gegeten; Johannes heeft daarbij een beugeltje gedronken om een beetje slaperig te worden, heeft net zijn laatste sigaar -buiten- opgerookt, we lummelen nu een beetje in de lobby van het hotel.

De rest van de dag zal bestaan uit wachten; op de bus, op het vliegveld, op het vliegtuig, op de start en dan, eindelijk, w’ll be airborne.

Enschede, here we come!

Mensen, allemaal bedankt voor de leuke reacties, we zien elkaar binnenkort!

6 november:

Een semi-culturele dag: vanochtend het Metropolitanmuseum op 5th Avene, vanmiddag helemaal downtown naar het begin van New York, zeg maar Nieuw Amsterdam en natuurlijk Ground Zero. Tussendoor aangifte gedaan van de diefstal van onze Sony camcorder,in een police precinct op 53d/8th.(Midtown North Precinct)

In de USA vindt men de politie en haar taken erg belangrijk. Dit kun je vooral zien aan de politiebureaus. Het politiebureau in de serie Hill Street Blues was een schoonheid vergeleken met dit krot. Jammer genoeg mochten we geen foto’s maken. Het aangeven gebeurde allemaal nog op papier en werd daarna ingevoerd op de computer. Erg efficient allemaal.

Het museumbezoek was meer dan de moeite waard. Half Griekenland, Turkije, Italie, Egypte is verplaatst naar New York,tot aan komplete Egyptische tempels toe (2 kleintjes). Tientallen sarcofagen als matroesjka’s naast elkaar, elk bestaande uit zo’n drie of vier poppen. Er lagen ook nog een paar mummies, vanaf 4000 voor Christus tot 200 na Christus.

De Hollandse meesters waren heel goed vertegenwoordigd, Rembrandt, Vermeer, Frans Hals, Jan Steen, Gerard ter Borch, Hieronimus Bosch. Kortom: overkill. Andy Warhol ontbreekt vanzelfsprekend niet.

Vanmiddag op Ground Zero kwamen we aan op het station dat onder de twin towers lag, maar inmiddels al weer in gebruik is. Er wordt zeer druk gebouwd en men is bijna op begane grond niveau.

Daarna zijn we lekker een vette bek wezen halen bij Mac D.

Voldaan, niet moe,  gingen we verder naar het oudste gedeelte van New York, waar de Nederlanders hun nederzetting startten. Hier was zelfs een klein voetgangersgebiedje. Vanaf de pier had je een prachtig uitzicht, het was bijna zonsondergang, over het water met aan de ene kant de downtown wolkenkrabbers en aan de andere kant Brooklyn.Als je je omdraaide zag je de Brooklyn Bridge in volle glorie.

Tegen zes uur waren we terug op onze hotelkamer om even uit te rusten. Straks gaan we cruisen over Times Square.

Ja, het zijn zware dagen.

Gisteravond, na een paar biertjes, als een blok in slaap gevallen. Vanochtend om een uur of 8 wakker, aangekleed, ontbeten en samen met Jo de hort op. De spieren deden nog niet erg pijn en lopen, bewegen is toch het beste om de spierpijn de baas te blijven. Vanaf ons hotel, 5th/31st naar 7th Av. gelopen, daar de bus gepakt naar Central park. Dan een stukje door het park naar de finish area, nog een paar foto’s gemaakt en bij de Tavern on the green een mooie polo en een t-shirt gekocht. Op het moment dat we binnen waren kwamen ook nog even de winnaars, Martin Lel en Paula Radcliffe langs voor een persconferentie en mochten wij ze even toejuichen.

Uiteraard moesten we ook even bij the Dakota building langs om  de laatste momenten van John Lennon te gedenken, toen Strawberry Fields bezocht.

De spieren begonnen nu wel wat meer pijn te doen,  dus zijn we met de bus teruggegaan, we wilden naar Downtown, maar toen we bij Union Square moesten uitstappen, hebben we daar nog wat gewinkeld en gelunched.

De lunch stelde je zelf samen aan een buffet, salades, vlees, fruit, koud en warm. Afrekenen ging door het opgeschepte eten te wegen. Handig systeem. Tot nu toe het lekkerste eten!

Joke wilde wel naar Downtown, ik was opeens erg moe.

We kwamen, na wat chagrijnige opmerkingen van mijn kant, overeen dan maar de metro terug te nemen naar 28th/Broadway. We moesten een paar trappen af en dat gaat niet erg snel na een hele marathon. De trein stond klaar en Joke stond al binnen. Toen, … opeens, gingen de deuren dicht en ik was er nog lang niet. We konden de afspraak: we zien elkaar op het station bij de 28e straat, nog net maken voordat de trein vertrok.

Joke, alleen in de metro van New York……, zou dat wel goed aflopen?

Een paar minuten later zag ik haar gelukkig weer, ze leefde nog, was niet neergeschoten of aangerand, niet bestolen, niet bedreigd, ze had net zo goed in Boekelo kunnen lopen. Wat een anticlimax.

Na dit avontuur moest ze,om bij te komen, wel bij Macy’s naar binnen. Gelukkig voor mij was het warenhuis te groot om fijn te kunnen shoppen. Ik stond buiten een sigaar te roken, Joke was buiten voor ik hem ophad.

Uiteindelijk zijn we in ons hotel aanbeland, de benen wilden niet meer. Je kunt veel marathonlopers overigens herkennen, de dag erna, aan hun manier van traplopen. Komisch om te zien. Opa is op de hotelkamer op bed gaan liggen en is in slaap gevallen.

Later op de middag, het wordt eentonig, weer de stad in, maar nu met een reden: het aanschaffen van een nieuwe video-camera. ‘s Avonds een hapje gegeten bij een Koreaan die prima drinken in huis had.

Welterusten, Johannes.

Tenslotten een paar tijden van BNers.

Marti ten Kate      2.55.51 (een paar weken na Bejing)

Paul Rosenmuller  3.27.18

Thomas Acda       5.09.03

t’is lukt, moar man, man, wat’n spul.

Chronologisch:

Vanochtend om kwart voor 4, gelukkig vandaag wintertijd ingegaan, dus nog een uurtje extra, maar toch 03:45, ging de wekker.

Aankleden, hemdje, loopshirt met lange mouwen, loopshirt met korte mouw,met startnummer 41547. Daarover loopjack en fleecetrui. (temp. ongeveer 6, 7 graden). Korte tight, daarover lange tight en joggingbroek.

De verwachte temperatuur was een graad of 15, dus moest er wel wat uitgedaan worden, onderweg of voor de start.

Om 4:15 ontbijt in de lobby, nou ja, koffie met muffins, met vandaag, speciaal voor de lopers: BANANEN-MUFFINS!! Wow!?

Ik had zelf gelukkig al voor een stokbroodje met salami en kaas gezorgd,dus dat kwam wel goed.

Daarna om 5 uur vertrek naar de public library op 5th Avenue, een paar minuten lopen.

De organisatie van het vervoer is een logistiek staaltje van grote klasse. Je wordt in een rij nar voren gedreven, de bussen staan klaar, als er een rij van 5 of 10 vol is, wordt de kolonne op pad gestuurd en de volgende rij bussen komt vanuit de achtergrond -waar zover het oog reikt bussen staan- aangereden, en de volgende groepen, die al zijn verder gedreven, kunnen in de bus.

Je vraagt je af van wie ze dat geleerd hebben.

Aangekomen op Staten-Island zoek je je startkleur op, in mijn geval het oranje vak. In het vak staan tenten, honderden chemische toiletten, kraampjes voor water, gaterade, bagels, koffie, thee, powerbars, allemaal gratis. In de tent waar ik als eerste zat heb ik van zes tot acht, omdat het toen nog koud was lekker met mijn dekentje om, kranten onder mijn rug, gelegen, gedommeld en een beetje met de buren (Ier, 2 Amerikanen en nog wat Duitsers) gekletst.

Om acht uur begon een religous service in de tent, dus ben ik maar weggegaan. Ik heb een plekje opgezocht in de zon, op het gras en daar weer een uurtje gelegen. Daarna heb ik me omgekleed en mijn UPS-tas naar vrachtauto nummer 31 gebracht. In Central Park kon je hem dan na de race weer ophalen.

De start was om 10.10 uur, het kanonsschot klonk, gejuich ging op en een minuut of acht/negen later, na een kilometer lopen passeerde ik de startlijn op de Verrazano-Narrowsbrug. Het was daarna nog een mile klimmen tot een meter of 60 boven het waterpeil en daarna twee miles naar beneden.

De 4th Av. op Brooklyn is een heel brede, heel lange weg. Het stond vol met toeschouwers, onderweg was om de 500 meter een andere band die muziek maakte, je wordt gedragen door het enthousiasme van de mensen aan de kant. Het ging lekkker, ik liep goed, maar toen kwam de klim naar en over de Queensboroughbridge. Die viel bitter tegen. Na de brug draaiden we Manhattan op, over 1st Av., daar stond na 28 kilometer gelukkig JOKE. Ik had onderhand mijn rozijntjes opgegeten,op de brug en had wel zin in iets. Na een banaan en een snickers gegeten te hebben nam ik als toetje mijn derde aspirine.

Het probleem is, dat als je even staat te kletsen het erg lastig is om weer op gang te komen. Ik heb dan ook een groot gedeelte van Harlem + de Bronx goed kunnen bekijken, al wandelend. Ik kreeg mezelf maar niet weer op gang. Pas op de terugweg op Manhattan, na Central Park lukte het af en toe weer. De hartslag begon jammer genoeg ook snel op te lopen, dus ik deed ook niet veel moeite meer.

Central Park is redelijk heuvelachtig en ik begon nu toch wel erg veel last van zere voeten en spieren te krijgen. Het tempo lag er helemaal uit. Twee miles voor de finish stond JOKE weer te wachten, een beetje ongerust omdat het zolang duurde. Uiteindelijk ben ik gefinisht in een tijd van 5 uur 47 minuten en 19 seconde (Paul Hedeman zat er bijna het dichtst bij, GEFELICITEERD!).

And the winner is:    …… Jouke Jeuring.

Om mijn kind te laten winnen, heb ik de tweede helft zo langzaam moeten lopen. Maar ja,voor je kinderen hebje alles over!

Moe maar voldaan heb ik na afloop een bad en een biertje genomen en ben daar tot de definitieve conclusie gekomen:

EENS MAAR NOOIT WEER!

Het is  20.00 uur en we gaan nu naar de After Party, in een cafe onderin het Empire State Bilding, 2 blocks van ons hotel.

Overigens ik ben wel trots op mezelf, I DID IT.

Zondag 4 november: THE BIG DAY Eindelijk is het dan zover, vandaag moet Jo aan de bak. Hij is er helemaal klaar voor en heeft er zin aan. Gisteren zijn we op tijd naar bed gegaan, tegen half negen, want de wekker ging om 03.45uur af. Gelukkig werd de klok hier een uur achteruit gezet dus hadden we een uur langer om te slapen. Johannes heeft goed geslapen, ik wat minder! Tegen half vijf vertrok Johannes naar beneden, bepakt en bezakt. Omdat het hier ’s morgens koud is en hij lang moet wachten heeft hij van alles bij zich om warm te blijven. We hebben gisteren zelfs nog een fleece deken gekocht. De kleren die je na afloop terug wil hebben doe je in een plastic tas en lever je in, de kleren die je tot het laatst aan hebt tegen de kou gooi je weg en worden later aan de daklozen gegeven. Vanaf kwart over vier stond de koffie in de lobby klaar, met daarbij de muffins natuurlijk. Je moet zo vroeg vertrekken want vanaf zeven uur worden de wegen naar het startterrein afgesloten. Als je niet op tijd bent kun je dus niet meedoen!!! Ik ben in bed blijven liggen en heb nog wat liggen lezen en een beetje geslapen. Het is nu half acht en ik hoor al een hele tijd helikopters boven de stad vliegen. Ook op de gang hoor ik een heleboel geluiden, waarschijnlijk ook marathonlopers. Mijn ontbijt zit er ondertussen ook op en ik ga zo naar beneden een kopje koffie drinken. Tegen tien uur vertrekken de supporters. Alles wat je aan oranjespullen hebt moet je meenemen. Het wordt een hele happening en ik ga er van genieten. Vanavond komt er meer op het weblog, maar waarschijnlijk liggen jullie dan al te slapen!

Hier nog even de -bijna definitieve- lijst met de voorspelde tijden:

1.Brigitte Asbreuk                       4.40.00

2.Hans van Stralen                       4.44.28

3.Albert Genger                           4.44.44

4.Jorrit Jeuring                           4.45.00

5.Jan en Marlies ten Voorde         4.45.36

6.Karin van Stralen                      4.51.29

7.Heleen en Jan                           4.53.00

8.Martin v d Zouw                      4.58.00

9.Felix v d Straat                        4.58.43

10.Albert Driever                        4.59.00

11.Martin Bergsma                     4.59.59

12.Miriam en Ruud                      5.02.00

13.Joop Vaanholt                        5.03.11

14.Joke van Bussel                    5.03.24

15.Mini van Bussel                     5.04.00

16.Menon Geesing                     5.05.27

17.Sonja Bagchus                       5.08.00

18.Henry en Yvonne                   5.10.12

19.Annabel Jeuring                     5.12.10

20.Marianne en Herman             5.13.13

21.Marget Grashof                      5.15.35

22.Henriette Schopping              5.20.05

23.Bernadette ten Vergert          5.23.00

    (en de boys)

24.Wilma en Eug                       5.26.44

25.Bianca van Stratum               5.30.00

26.Eddy Frenay                          5.23.24

27.Anouk Folkner                      5.25.00

28.Jouke Jeuring                       5.39.53

29.Paul Hedeman                       5.55.55

Zaterdag 3 november,

Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover……………….

Het wordt hier steeds spannender, gelukkig blijft Jo rustig, hij heeft er zin in……

Gisteravond was er een bijeenkomst voor de lopers en de supporters en daar hebben we en goed beeld gekregen over het verloop van de marathon. Er werd een presentatie gegeven met heel veel sfeerbeelden.Tot nu toe verloopt alles prima, de Holland Runners hebben hun zaakjes prima voor elkaar. Het is ook erg leuk om met allerlei Nederlanders te praten over hun ervaringen. Iedereen is goed gemutst en mensen geven elkaar ook nog allerlei tips.

Na de bijeenkomst zijn wij nog even naar de Apple-store geweest om drie I-pod nano’s te scoren (Marliek, Jorrit en Jouke het is dus gelukt!). Overdag is het er superdruk, wij waren er ’s avonds tegen half elf en toen was het nog behoorlijk druk. Deze winkel is 24 uur per dag open en het lijkt wel of alles er voor niets is!

Daarna zijn we met de taxi terug gegaan naar ons hotel en tegen half twaalf lagen we in bed.

Zaterdagochtend liep de wekker om kwart voor zeven af. Om half acht waren we in de lobby om koffie/thee te drinken met daarbij een muffin. Tegen acht uur vertrokken we met een hele groep oranje geklede mensen naar het gebouw van de Verenigde Naties, daar begon om negen uur de Friendship run. Het was daar een drukte van belang, mensen waren in allerlei grappige kleding uitgedost en er werd gezongen, gegild en gewaved. De loop was maar drie kilometer en ik heb hem ook gelopen. Een hele leuke ervaring om tussen al die nationaliteiten te lopen.

Na de loop hebben we even koffie gedronken bij Starbucks. Het is nu 12 uur, we hebben ons net gedouched en gaan zo lunchen.Verder ondernemen we vandaag niet zo veel want Jo moet zich goed voorbereiden op de dag van morgen. THE BIG DAY!

Vanmiddag zijn we toch nog even naar the Paragon-sportwinkel geweest, daar kon ik mijn in Nederland gekochte shirt laten personalizen, uiteraard voor niks, service geven ze wel, die Amerikanen. Rare jongens, zou Obelix zeggen. We willen alle mensen bedanken voor de lieve berichten die we hier steeds binnen krijgen. Dit geeft ons kracht, heel veel kracht, ik mag wel zeggen super veel kracht!

De klok wordt hier vannacht een uur teruggezet, de marathon start dus om 16.10 nederlandse tijd.

Nog even wat algemene informatie over de marathon:

*38.000 runners

*1900 HOLLANDERS

*200 wheelchairs

*12.000 begeleiders

*66% heren, 34% dames

*oudste heer 88 jaar, oudste dame 87

*oudste Nederlander 81 jaar

*40% van de deelnemers loopt voor het eerst een hele marathon

*2 miljoen toeschouwers

*meer dan 100 live bands

Paar fotootjes van vanmiddag in de subway, de kabelbaan naast de Queensborough-bridge e.d.

Zoals je ziet, maken we van alles mee. Op speciaal verzoek van Menon, een foto van de lobby van ons hotel!

Het is nu vrijdagmiddag 1 uur en we zijn net terug van een training in het Central Park

Vanochtend vertrokken we om 8 uur vanuit het hotel. Na ongeveer 20 minuten lopen waren we er bijna. Bij de Apple store waren tv opnames en daar hebben we even als klapvee gefungeerd, Johannes zat met de plet vooraan in beeld. Wethouder Hekking was nationwide on TV.

In het central Park werden foto’s gemaakt van alle Holland Runners en daarna was er een training van een uur. Er werden vier groepen gemaakt en iedere groep ging een kant op.

Ik, Johannes dus, ben met en groep gaan lopen. Eerst even inlopen, daarna de laatste mijl van het parcours gelopen. Stukje Central Park, dan rechtsaf South Central Park op, en op de hoek van het park, bij de kruising van Broadway en 7th Avenue opnieuw rechtsaf het park in voor de laatste 500 meter, licht oplopend. Dat was nu goed te doen, maar zondag?

De training vervolgens afgewerkt met een paar intervalletjes. Na 3 kwartier terug bij Joke.

Ik heb lekker op het gras gelegen en wat gepraat met vrouwen die ook niet meededen.

Daarna zijn we terug gelopen naar het hotel, onderweg even wezen koffiedrinken bij Starbucks. We zijn ook nog even bij het politiebureau op Times Square geweest, gisteren is onze videocamera gestolen. We bestelden wat te eten bij Mac D en toen Jo even niet oplette was hij weg. Wel balen, de camera was nog maar drie maanden oud!

Het weer en de sfeer zijn hier prima, het is echt een belevenis om dit mee te maken.

We lopen erg veel en hebben af en toe last van onze voeten, dus oppassen!

Vanavond is er een bijeenkomst voor alle lopers en supporters en dan horen we precies hoe alles zondag gaat. De organisatie verloopt tot nu toe prima en we hebben genoeg tijd om dingen voor onszelf te doen.